تست شنوایی نوزاد رد شد؛ آیا کم شنواست و چه باید کرد؟

مقدمه

تصور کنید نوزادتان تازه متولد شده و پیش از ترخیص از بیمارستان، برگه غربالگری شنوایی او را دریافت می‌کنید. مقابل نام یک گوش یا هر دو گوش عبارت Refer نوشته شده است. طبیعی است که نگران شوید و بپرسید: آیا تست شنوایی نوزاد رد شده و این یعنی فرزندم کم‌شنوا یا ناشنواست؟ آیا باید دوباره آزمایش بدهیم یا مستقیماً به شنوایی‌شناس مراجعه کنیم؟

رد شدن تست شنوایی نوزاد به‌تنهایی به معنای تشخیص قطعی کم‌شنوایی نیست. نتیجه Refer نشان می‌دهد که نوزاد در آن نوبت، معیارهای لازم برای قبولی در غربالگری را نداشته و به پیگیری نیاز دارد. گاهی شرایط موقت گوش یا محیط آزمون بر نتیجه اثر می‌گذارند و گاهی نیز بررسی‌های تکمیلی وجود کم‌شنوایی را مشخص می‌کنند.

مهم‌ترین اقدام خانواده، نگهداری برگه نتیجه، مشخص کردن زمان مراجعه بعدی و ادامه بررسی تا روشن شدن وضعیت شنوایی هر دو گوش است. در این مقاله توضیح می‌دهیم نتیجه غربالگری چه معنایی دارد، چرا ممکن است نوزاد قبول نشود، چه زمانی باید مراجعه کرد و پس از مشخص شدن نتیجه چه اقداماتی لازم است.

رد شدن تست شنوایی نوزاد دقیقاً چه معنایی دارد؟

غربالگری شنوایی نوزاد یک بررسی اولیه و معمولاً کوتاه است که برای شناسایی نوزادان نیازمند ارزیابی بیشتر انجام می‌شود. هدف غربالگری، تشخیص قطعی نوع یا شدت کم‌شنوایی نیست؛ بلکه مشخص می‌کند آیا پاسخ‌های ثبت‌شده در محدوده معیارهای تعیین‌شده آزمون قرار دارند یا خیر.

در برگه غربالگری معمولاً نتیجه هر گوش جداگانه ثبت می‌شود. آشنایی با دو اصطلاح رایج Pass و Refer کمک می‌کند خانواده برداشت دقیق‌تری از گزارش داشته باشد.

تفاوت Pass و Refer

عبارت Pass به معنی قبول شدن در غربالگری است. یعنی پاسخ‌های ثبت‌شده برای گوش موردنظر، معیارهای آزمون را در آن نوبت برآورده کرده‌اند. این نتیجه معمولاً اطمینان‌بخش است، اما به معنی بررسی کامل تمام جنبه‌های شنوایی یا تضمین طبیعی ماندن آن در آینده نیست.

عبارت Refer به معنی نیاز به ارجاع یا بررسی بیشتر است. ممکن است دستگاه پاسخ مناسب ثبت نکرده باشد یا شرایط آزمون برای نتیجه‌گیری کافی نبوده باشند. در بعضی گزارش‌ها اصطلاح Did Not Pass نیز با همین مفهوم به کار می‌رود.

برای مثال، اگر مقابل گوش راست Pass و مقابل گوش چپ Refer نوشته شده باشد، نمی‌توان نتیجه گرفت گوش چپ حتماً کم‌شنواست. در عین حال، قبول شدن گوش راست نیز دلیل مناسبی برای کنار گذاشتن پیگیری نیست.

آیا Refer یعنی ناشنوایی؟

خیر. غربالگری معمولاً فقط مشخص می‌کند نوزاد معیار قبولی آزمون را داشته است یا خیر. از روی این نتیجه نمی‌توان تعیین کرد کودک شنوایی طبیعی دارد، کم‌شنوایی خفیف یا شدید دارد یا به چه نوع خدماتی نیاز خواهد داشت.

گاهی نوزادی که در غربالگری اولیه نتیجه Refer داشته، در بررسی بعدی قبول می‌شود. در موارد دیگر، ارزیابی تخصصی ممکن است وجود کم‌شنوایی را نشان دهد. تفاوت این وضعیت‌ها فقط با پیگیری مناسب روشن می‌شود.

نکته مهم آن است که غربالگری و تشخیص دو مرحله متفاوت‌اند. خانواده نباید از نتیجه اولیه به تشخیص قطعی برسد، اما نباید به امید طبیعی بودن شنوایی، پیگیری را نیز به تعویق بیندازد.

چرا ممکن است نوزاد در غربالگری اولیه قبول نشود؟

چند عامل می‌توانند بر ثبت پاسخ‌های شنوایی در روزهای نخست تولد تأثیر بگذارند. بعضی از این عوامل موقت هستند و لزوماً نشان‌دهنده کم‌شنوایی پایدار نیستند. بااین‌حال، تشخیص علت نتیجه Refer فقط با بررسی تخصصی امکان‌پذیر است.

یکی از عوامل احتمالی، باقی ماندن مواد طبیعی پس از تولد یا ترشحات در مجرای گوش خارجی است. این مواد ممکن است بر انتقال صدا یا ثبت پاسخ‌های گوش تأثیر بگذارند. وضعیت گوش میانی و وجود مایع در این قسمت نیز می‌تواند در برخی آزمون‌ها باعث ثبت نشدن پاسخ مورد انتظار شود.

شرایط انجام آزمون نیز اهمیت دارد. حرکت سر، گریه، بی‌قراری نوزاد یا صدای زیاد محیط ممکن است ثبت پاسخ‌های ضعیف شنوایی را دشوار کند. به همین دلیل، بسیاری از مراکز تلاش می‌کنند آزمایش را زمانی انجام دهند که نوزاد خوابیده یا آرام است.

عوامل فنی مانند قرارگیری نامناسب قطعه آزمون در گوش یا اتصال نامناسب تجهیزات نیز ممکن است بر کیفیت ثبت پاسخ اثر داشته باشند. کارکنان آموزش‌دیده باید شرایط آزمون و کیفیت داده‌ها را بررسی کنند.

در مقابل، نتیجه Refer ممکن است واقعاً با وجود کم‌شنوایی یا اختلال در بخشی از مسیر شنوایی ارتباط داشته باشد. به همین دلیل، نباید بدون ارزیابی تصور کرد که نتیجه فقط به علت مایع گوش، گریه یا خطای دستگاه بوده است.

برای مثال، اگر نوزاد هنگام آزمایش بی‌قرار بوده، این موضوع اطلاعات مفیدی برای مرکز ارزیابی است؛ اما به‌تنهایی دلیل کافی برای نادیده گرفتن نتیجه نیست. شنوایی‌شناس بر اساس گزارش قبلی، وضعیت نوزاد و پروتکل مربوط تصمیم می‌گیرد غربالگری مجدد یا بررسی تشخیصی انجام شود.

همچنین نیازی نیست والدین برای برطرف کردن علت احتمالی، داخل گوش نوزاد را تمیز کنند یا از قطره و وسایل خانگی استفاده کنند. هرگونه اقدام پزشکی مربوط به گوش باید با نظر متخصص انجام شود.

بعد از رد شدن تست شنوایی نوزاد چه کار کنیم؟

مهم‌ترین مرحله پس از دریافت نتیجه Refer، تبدیل نگرانی به یک برنامه پیگیری مشخص است. بهتر است خانواده پیش از ترخیص یا در نخستین فرصت بداند چه آزمایشی انجام شده، نتیجه هر گوش چه بوده و مراجعه بعدی چه زمانی و در کجا باید انجام شود.

نتیجه و اطلاعات آزمون را نگه دارید

برگه غربالگری را همراه سایر مدارک پزشکی نوزاد نگهداری کنید. تاریخ انجام آزمون، نام مرکز، نوع آزمایش و نتیجه جداگانه هر گوش از اطلاعات مهم هستند. اگر فقط به‌صورت شفاهی گفته شده که نوزاد قبول نشده است، درخواست کنید گزارش کتبی یا اطلاعات ثبت‌شده در پرونده در اختیار شما قرار گیرد.

اگر در برگه نوشته شده غربالگری با OAE یا AABR انجام شده است، این اطلاعات را به مرکز بعدی منتقل کنید. نیازی نیست والدین جزئیات فنی این آزمون‌ها را بدانند، اما ثبت نوع آزمون به متخصص کمک می‌کند مسیر مناسب را انتخاب کند.

وقت پیگیری را مشخص کنید

با مرکز غربالگری، پزشک کودک یا شنوایی‌شناس دارای تجربه ارزیابی نوزادان تماس بگیرید. هنگام گرفتن نوبت توضیح دهید که نتیجه غربالگری نوزاد Refer بوده و سن او چقدر است.

مسیر بعدی ممکن است غربالگری مجدد یا ارزیابی تشخیصی باشد. انتخاب آن به نتیجه قبلی، سابقه پزشکی، وضعیت نوزاد و پروتکل مرکز بستگی دارد. نوزادانی که در بخش مراقبت ویژه بستری بوده‌اند ممکن است به مسیر متفاوتی نیاز داشته باشند.

بهتر است هنگام هماهنگی نوبت، از مرکز بپرسید آیا باید نوزاد خواب باشد، آیا تغذیه پیش از آزمون توصیه می‌شود و آیا آمادگی خاصی وجود دارد. برای همه آزمون‌ها دستور یکسانی درباره ناشتا بودن یا خوابیدن وجود ندارد.

مسیر پیگیری را تا مشخص شدن نتیجه ادامه دهید

اگر در غربالگری مجدد نیز نتیجه Refer ثبت شد، لازم است طبق پروتکل به مرحله ارزیابی تشخیصی وارد شوید. تکرار چندباره غربالگری در مراکز مختلف، بدون برنامه مشخص، ممکن است باعث تأخیر در تشخیص شود.

گاهی خانواده پس از دریافت یک نتیجه نامطلوب، به چند مرکز مراجعه می‌کند تا سرانجام نتیجه Pass دریافت کند. چنین روشی لزوماً مسیر مناسبی نیست؛ زیرا نوع آزمون، تعداد دفعات تکرار و شرایط انجام آن در تفسیر نتیجه اهمیت دارند.

بهتر است یک پزشک یا شنوایی‌شناس مسئول پیگیری مشخص باشد و نتایج قبلی را در کنار هم بررسی کند. اگر مرکز دیگری را انتخاب می‌کنید، مدارک و سوابق را همراه ببرید تا تصمیم بر اساس اطلاعات کامل گرفته شود.

چه کارهایی در خانه انجام ندهیم؟

واکنش نوزاد به دست زدن، صدای بلند تلویزیون یا بسته شدن در، آزمون قابل اعتماد برای تعیین وضعیت شنوایی نیست. نوزاد ممکن است به لرزش، تغییر محیط یا صدای بسیار بلند واکنش نشان دهد و همچنان درجاتی از کم‌شنوایی داشته باشد.

برای آزمایش شنوایی، نزدیک گوش نوزاد صداهای شدید یا ناگهانی ایجاد نکنید. این کار نه نتیجه تشخیصی معتبری فراهم می‌کند و نه برای نوزاد ضروری است.

همچنین از وارد کردن گوش‌پاک‌کن، ابزار یا قطره بدون تجویز به گوش نوزاد خودداری کنید. اگر مشکل گوش خارجی یا میانی مطرح باشد، پزشک یا شنوایی‌شناس درباره بررسی مناسب تصمیم می‌گیرد.

پاسخ نوزاد به صدا جای پیگیری نتیجه Refer را نمی‌گیرد. هدف خانواده باید انجام ارزیابی معتبر و دریافت نتیجه قابل اتکا باشد.

غربالگری مجدد و ارزیابی تشخیصی چه تفاوتی دارند؟

پس از قبول نشدن غربالگری اولیه، ممکن است اصطلاحاتی مانند تکرار تست، OAE، AABR یا ABR تشخیصی را بشنوید. همه این آزمون‌ها یک هدف و کاربرد یکسان ندارند.

غربالگری مجدد مانند غربالگری اولیه برای بررسی این موضوع انجام می‌شود که آیا پاسخ‌های شنوایی نوزاد معیار قبولی را برآورده می‌کنند یا خیر. نتیجه معمولاً همچنان به شکل Pass یا Refer گزارش می‌شود.

در غربالگری با OAE، پاسخ‌های صوتی تولیدشده توسط بخشی از گوش داخلی بررسی می‌شوند. در غربالگری با AABR، پاسخ الکتریکی مسیر شنوایی به صدا به‌صورت خودکار ارزیابی می‌شود. هر دو روش غیرتهاجمی هستند و معمولاً بدون نیاز به پاسخ رفتاری آگاهانه نوزاد انجام می‌شوند.

اما ارزیابی تشخیصی هدف گسترده‌تری دارد. شنوایی‌شناس تلاش می‌کند وجود یا نبود کم‌شنوایی، میزان آن در فرکانس‌های مختلف و در صورت امکان نوع مشکل شنوایی را مشخص کند.

یکی از روش‌های مهم در نوزادان، ABR تشخیصی است که پاسخ‌های مسیر شنوایی به محرک‌های صوتی را با جزئیات بیشتری بررسی می‌کند. متخصص ممکن است برای تکمیل اطلاعات از بررسی وضعیت گوش میانی یا آزمون‌های دیگر متناسب با سن نوزاد استفاده کند.

اینکه غربالگری اولیه با OAE انجام شده باشد، لزوماً به این معنا نیست که آزمون بعدی نیز باید همان روش باشد. نوع بررسی به شرایط نوزاد و دستورالعمل تخصصی وابسته است.

همچنین طبیعی بودن یک آزمون به‌تنهایی همیشه برای پاسخ به تمام پرسش‌های بالینی کافی نیست. متخصص باید نتایج را کنار سابقه پزشکی، وضعیت رشد و سایر یافته‌های مربوط تفسیر کند.

در صورت تأیید کم‌شنوایی، ارزیابی تشخیصی اطلاعات لازم برای تصمیم‌گیری درباره پیگیری پزشکی و حمایت‌های بعدی را فراهم می‌کند. اما نتیجه Refer اولیه، به‌تنهایی دلیل تجویز سمعک یا هر مداخله درمانی دیگری نیست.

تا چه سنی باید وضعیت شنوایی نوزاد مشخص شود؟

یکی از مهم‌ترین موضوعات پس از نتیجه Refer، زمان‌بندی پیگیری است. تشخیص زودهنگام کم‌شنوایی فرصت مناسبی فراهم می‌کند تا در صورت نیاز، حمایت ارتباطی و زبانی از ماه‌های نخست زندگی آغاز شود.

برنامه‌های بین‌المللی شناسایی زودهنگام کم‌شنوایی نوزادان از الگوی شناخته‌شده ۱-۳-۶ استفاده می‌کنند. این الگو سه هدف زمانی اصلی دارد:

• تا یک‌ماهگی: غربالگری شنوایی نوزاد انجام و تکمیل شود.
• تا سه‌ماهگی: در صورت نیاز، ارزیابی تشخیصی شنوایی انجام شود و وضعیت شنوایی مشخص شود.
• تا شش‌ماهگی: نوزاد دارای کم‌شنوایی تأییدشده وارد خدمات مداخله زودهنگام مناسب شود.

این زمان‌ها اهداف برنامه‌های بین‌المللی شناسایی و مداخله زودهنگام هستند و نباید بدون بررسی به‌عنوان دستورالعمل اجرایی یکسان در تمام کشورها معرفی شوند.

در برنامه‌هایی که توانایی اجرای سریع‌تر این مراحل را دارند، هدف ۱-۲-۳ نیز مطرح است؛ یعنی غربالگری تا یک‌ماهگی، تشخیص تا دوماهگی و ورود به مداخله زودهنگام تا سه‌ماهگی.

نکته مهم این است که این بازه‌ها به معنای مجاز بودن انتظار تا آخرین روز ماه سوم نیستند. اگر نوزاد امروز نتیجه Refer دریافت کرده، باید از همان زمان برای پیگیری اقدام کرد.

برای مثال، اگر نوزاد در دوهفتگی غربالگری اولیه را قبول نشده است، خانواده نباید صرفاً به دلیل داشتن فرصت تا سه‌ماهگی، تعیین وقت را عقب بیندازد. ممکن است هماهنگی مراجعه، تکرار غربالگری یا انجام آزمون تشخیصی به زمان نیاز داشته باشد.

در نوزادان نارس یا دارای بیماری‌های پزشکی خاص، زمان مناسب ارزیابی باید با توجه به شرایط بالینی و نظر پزشک و شنوایی‌شناس کودکان مشخص شود. راهنمای JCIH نیز تأکید می‌کند که زمان‌بندی نوزاد نارس باید با شرایط فردی او هماهنگ باشد.

هرچه وضعیت شنوایی زودتر روشن شود، تصمیم‌گیری درباره حمایت‌های احتمالی نیز به‌موقع‌تر خواهد بود؛ بدون آنکه لازم باشد خانواده پیش از تشخیص، نگران انتخاب دستگاه یا روش درمان خاصی باشد.

اگر فقط یک گوش نوزاد در غربالگری رد شود چه می‌شود؟

گاهی در برگه غربالگری، برای یک گوش نتیجه Pass و برای گوش دیگر Refer ثبت می‌شود. این وضعیت ممکن است باعث شود والدین تصور کنند چون یک گوش نوزاد قبول شده، دیگر نیازی به پیگیری وجود ندارد.

درحالی‌که مطابق توصیه‌های تخصصی، قبولی نهایی غربالگری معمولاً زمانی ثبت می‌شود که هر دو گوش در یک نوبت غربالگری معیار Pass را داشته باشند. اگر یک گوش در غربالگری اولیه قبول نشود، در مسیر غربالگری مجدد باید هر دو گوش طبق پروتکل مربوط بررسی شوند.

برای مثال، اگر گوش راست نوزاد Pass و گوش چپ Refer باشد، نمی‌توان از این گزارش نتیجه گرفت که گوش چپ حتماً کم‌شنواست. همچنین نباید تصور کرد قبول شدن گوش راست تمام نگرانی‌ها را برطرف کرده است.

تفاوت نتیجه دو گوش ممکن است تحت تأثیر شرایط موقت آزمون باشد یا نشان‌دهنده نیاز به بررسی دقیق‌تر شنوایی باشد. تعیین علت بر عهده شنوایی‌شناس است.

در صورت ادامه نتیجه نامطلوب، ارزیابی تشخیصی کمک می‌کند وضعیت شنوایی هر دو گوش روشن شود. تشخیص کم‌شنوایی یک‌طرفه فقط بر اساس برگه غربالگری اولیه امکان‌پذیر نیست.

بنابراین مهم نیست که نتیجه Refer در یک گوش ثبت شده یا هر دو گوش؛ در هر دو حالت باید مسیر پیگیری مشخص و تکمیل شود. تفاوت اصلی در یافته‌های تخصصی بعدی روشن می‌شود.

نوزاد نارس یا بستری در NICU چه پیگیری متفاوتی نیاز دارد؟

برخی نوزادان به علت نارس بودن، مشکلات پزشکی یا نیاز به مراقبت تخصصی در بخش مراقبت ویژه نوزادان یا NICU بستری می‌شوند. سابقه بستری و شرایط پزشکی ممکن است بر نوع غربالگری و برنامه پیگیری شنوایی اثر بگذارد.

نوزادان بستری در NICU ممکن است در معرض بعضی عوامل خطر مرتبط با کم‌شنوایی قرار داشته باشند. به همین دلیل، در راهنماهای تخصصی برای این گروه توجه ویژه‌ای به ارزیابی مسیر عصبی شنوایی و انتخاب روش مناسب غربالگری شده است.

برای بسیاری از نوزادان بستری در این بخش، استفاده از غربالگری مبتنی بر پاسخ خودکار ساقه مغز یا AABR اهمیت دارد؛ زیرا برخی اختلالات عصبی شنوایی ممکن است با آزمون OAE به‌تنهایی شناسایی نشوند.

بااین‌حال، همه نوزادان نارس یا بستری‌شده در NICU کم‌شنوا نیستند. وجود سابقه بستری به معنای تشخیص کم‌شنوایی نیست و تصمیم درباره آزمون‌ها باید بر اساس شرایط فردی انجام شود.

طبق راهنمای تکمیلی JCIH، سابقه بستری در NICU به مدت پنج روز یا بیشتر از عوامل خطری است که حتی پس از قبولی غربالگری، پیگیری شنوایی را ضروری می‌کند. در این شرایط، ارزیابی شنوایی متناسب با رشد کودک، از جمله ارزیابی رفتاری در زمان تعیین‌شده توسط متخصص، اهمیت دارد.

برای بستری‌های کوتاه‌تر نیز وجود سایر عوامل خطر ممکن است برنامه پیگیری را تغییر دهد. بنابراین نمی‌توان صرفاً از روی نارس بودن یا مدت بستری، یک برنامه ثابت برای همه نوزادان تعیین کرد.

اگر نوزاد شما در NICU بستری بوده است، هنگام مراجعه گزارش ترخیص، اطلاعات داروهای مهم، نتیجه غربالگری و سابقه بیماری را ارائه کنید. این مدارک به شنوایی‌شناس کمک می‌کنند احتمال نیاز به ارزیابی تشخیصی یا پایش بعدی را دقیق‌تر بررسی کند.

اگر غربالگری در زمان بستری انجام نشده است، باید برای تکمیل آن یا ارزیابی مناسب پس از ترخیص برنامه مشخص وجود داشته باشد. در نوزاد نارس، انتخاب زمان مراجعه باید با وضعیت سلامت و نظر پزشک هماهنگ شود.

بعد از مشخص شدن نتیجه، رشد شنوایی و زبان کودک چگونه پیگیری می‌شود؟

پس از تکمیل غربالگری یا ارزیابی تشخیصی، مسیر بعدی به نتیجه نهایی، سابقه پزشکی و وجود عوامل خطر بستگی دارد. مهم است که خانواده بداند نتیجه طبیعی یا تأیید کم‌شنوایی هرکدام چه معنایی برای پیگیری آینده دارند.

اگر ارزیابی تشخیصی طبیعی باشد

اگر شنوایی‌شناس پس از بررسی تخصصی اعلام کند که وضعیت شنوایی نوزاد طبیعی است، این نتیجه می‌تواند نگرانی اولیه خانواده را تا حد زیادی کاهش دهد. بهتر است گزارش نهایی در پرونده پزشکی کودک ثبت و برای پزشک او نیز قابل دسترس باشد.

در نوزادی که عامل خطر شناخته‌شده‌ای ندارد، ممکن است پیگیری معمول رشد شنوایی و ارتباطی کافی باشد. اما در صورت وجود سابقه پزشکی یا عوامل خطر، متخصص ممکن است ارزیابی‌های دوره‌ای مشخصی توصیه کند.

باید توجه داشت که نتیجه طبیعی غربالگری یا ارزیابی در یک زمان، تمام کم‌شنوایی‌های احتمالی آینده را رد نمی‌کند. برخی مشکلات شنوایی ممکن است دیرتر ظاهر شوند یا در طول زمان تغییر کنند.

بنابراین اگر بعدها درباره پاسخ کودک به صدا یا رشد ارتباط او نگرانی ایجاد شد، نتیجه طبیعی دوره نوزادی نباید مانع درخواست ارزیابی تازه شود.

اگر کم‌شنوایی تأیید شود

در صورت تأیید کم‌شنوایی، شنوایی‌شناس نوع و میزان آن را توضیح می‌دهد و درباره نیاز به بررسی‌های تکمیلی و گزینه‌های حمایتی مناسب مشورت می‌کند.

پزشک کودک و متخصص گوش، حلق و بینی ممکن است برای بررسی وضعیت پزشکی و علت‌های احتمالی وارد فرایند مراقبت شوند. بسته به شرایط، ارزیابی‌های تخصصی دیگری نیز ممکن است لازم باشند.

هم‌زمان، خانواده باید درباره خدمات مداخله زودهنگام و حمایت از رشد ارتباط و زبان اطلاعات دریافت کند. این حمایت ممکن است شامل آموزش خانواده، راهکارهای ارتباطی متناسب با سن، بررسی نیاز به وسایل کمک‌شنوایی یا برنامه‌های تخصصی رشد زبان باشد.

گفتاردرمانگر می‌تواند در صورت وجود نیاز، رشد مهارت‌های ارتباطی، تعامل والد و کودک و دسترسی به زبان را در همکاری با شنوایی‌شناس و سایر اعضای تیم ارزیابی و حمایت کند.

همه نوزادان دارای کم‌شنوایی به یک روش ارتباطی یا وسیله مشابه نیاز ندارند. تصمیم‌ها باید با توجه به نوع کم‌شنوایی، نیازهای کودک، زبان خانواده و انتخاب آگاهانه والدین گرفته شوند.

نکته مهم آن است که نتیجه Refer به‌تنهایی به معنی نیاز به سمعک، کاشت حلزون یا جلسات گفتاردرمانی نیست. این تصمیم‌ها تنها پس از ارزیابی تخصصی و مشخص شدن نیاز واقعی کودک مطرح می‌شوند.

هدف شناسایی زودهنگام، فراهم کردن فرصت مناسب برای رشد ارتباطی و زبانی کودک است. پیگیری به‌موقع به خانواده کمک می‌کند به‌جای انتظار طولانی و نامشخص، مسیر مراقبت مناسب را با راهنمایی متخصصان دنبال کند.

این جدول برای شناخت مسیر کلی تصمیم‌گیری است. زمان مراجعه و نوع آزمون ممکن است بر اساس سن، شرایط پزشکی و دستورالعمل مرکز ارزیابی متفاوت باشد. برای نوزاد نارس یا دارای سابقه NICU، برنامه اختصاصی پزشک و شنوایی‌شناس اهمیت ویژه‌ای دارد.

جمع‌بندی

اگر تست شنوایی نوزاد رد شده است، نخست باید بدانید که نتیجه Refer به معنی تشخیص قطعی کم‌شنوایی یا ناشنوایی نیست. این نتیجه فقط نشان می‌دهد که نوزاد در غربالگری معیار قبولی را نداشته و به پیگیری مناسب نیاز دارد.

برگه آزمون را نگه دارید، نتیجه هر دو گوش را بررسی کنید، وقت مراجعه بعدی را مشخص کنید و پیگیری را تا دریافت نتیجه قابل اتکا ادامه دهید. از امتحان شنوایی با صدای بلند در خانه و تکرارهای متعدد و بدون برنامه خودداری کنید.

راهنماهای بین‌المللی بر غربالگری تا یک‌ماهگی، تشخیص در صورت نیاز تا سه‌ماهگی و شروع مداخله زودهنگام برای کم‌شنوایی تأییدشده تا شش‌ماهگی تأکید دارند. این زمان‌ها نباید باعث تأخیر در مراجعه شوند.

در نهایت، هدف غربالگری شناسایی زودهنگام نیازهای احتمالی کودک است. پیگیری آرام، منظم و تخصصی کمک می‌کند وضعیت شنوایی روشن شود و در صورت نیاز، حمایت مناسب برای رشد ارتباط و زبان از ماه‌های نخست زندگی فراهم شود.